Echtheid in de laatste fase
Wat mij elke keer weer ontroert bij een uitvaart is dat het niet alleen verdrietig maakt. Vooral wanneer er tijd is om afscheid te nemen is er veel ‘echtheid’ in zo’n laatste fase. Als het afscheid nadert blijven namelijk de belangrijke dingen over. Je vertelt elkaar wat je voelt of welke fijne herinneringen je samen deelt. Of je bent samen stil en omarmt elkaars aanwezigheid.
Het verlangen naar ‘tot ziens’
Wanneer er iemand in je omgeving sterft vraag je je misschien af: ‘hoe zou de hemel er eigenlijk uit zien?’ of ‘gaan we elkaar terugzien?’ Wat zou het fijn zijn als je op iemands sterfbed ‘tot ziens’ kan zeggen.
Er zijn maar weinig mensen die denken dat het leven ophoudt na de dood. Er moet toch meer zijn zeker? Diep in ons hart verlangen we vrijwel allemaal naar eeuwig te leven. Hoe vaak lees je het niet in een overlijdensbericht of op een kaart: ‘mama kijkt van boven mee’, ‘ze straalt als een sterretje’ of ‘ze zal er altijd zijn’.
En laten we eerlijk zijn: naar de hemel gaan klinkt toch beter dan dat het leven ophoudt na de dood en er niets meer is? Maar wat is de hemel dan? Hoe is het daar? En waar komt het idee vandaan dat we daar naartoe zouden kunnen? Er wordt enorm gespeculeerd over de hemel en hoe het daar zal zijn. Maar blijkbaar is het een universeel verlangen van ons mensen om naar de hemel te gaan en daar geliefden te ontmoeten.
Wat als je even op bezoek kon?
Hoe zou het zijn als we af en toe een uurtje iemand in de hemel konden bezoeken? Dat je even kunt praten en elkaar kunt zien en vasthouden. Vertellen hoe het met je gaat in het leven, hoe erg je degene mist en wat degene heeft gemist in de tijd dat hij of zij dood is. Hoe erg het gemis voelt aan de andere kant, hoe leeg de dagen kunnen zijn en de wereld blijft ronddraaien terwijl jouw wereld stil staat. Dat bezoekuurtje zou veel en veel te kort zijn, maar alles beter dan niets.
Toch denk ik dat het naast heel fijn ook heel moeilijk is: als het bezoekuur is afgelopen moet je opnieuw afscheid nemen…. Maar als er in de hemel bezoekuur was, wie zou jij dan bezoeken? En wat was het eerste dat je dan zou doen? Een tedere omhelzing, een zoen, vouw je je handen in die van de ander? Gewoon even weer samen zijn….. als dat toch eens zou kunnen.
Een vraag aan jou
Wie zou jij bezoeken als er in de hemel bezoekuren waren? En wat zou je als eerste doen?
Ten slotte: misschien is het bezoekuurtje vooral een beeld voor ons verlangen naar nabijheid en voor de liefde die blijft.
